Waarom ik Oekraïne zo gigantisch mis

Corona duurt nog steeds en dat is slecht nieuws voor het ticket dat Nicole en ik in mei naar Nicaragua geboekt hadden: we zijn nu ongewild voor 500 euro aandeelhouder in KLM en we kunnen er niks tegen beginnen. En wanneer Nicaragua wél doorgaat is nog maar de vraag – in elk geval niet in november wat dus het plan B was, aangezien ik niet het vermoeden heb dat Corona dan al is verdwenen als het nu nog steeds welig rond tiert Zuid-Amerika.

Maar waar ik écht van baal is dat een bezoek aan Oekraine er voorlopig ook nog steeds niet in zit. Het begon een kleine traditie te worden om elk jaar naar Oekraïne te gaan en nóg meer van dat land te gaan houden. Mijn eerste keer in 2018 – 3,5 week in totaal waarvan twee weken in mijn eentje en de laatste tien dagen met Nicole erbij. Oekraïne was destijds soort van noodgedwongen, een soort tussenoplossing, een soort B-versie van het échte werk, zoals ik dat in mijn hoofd had. En voorwaar, dat land bleek een knaller, een land waar ik verliefd op ben geworden. Vorig jaar nog een dag of tien met Nicole samen had niet beter gekund: aan de ene kant oud en vertrouwd, aan de andere kant was alles weer helemaal nieuw want Oekraïne blijft verbazen.

Het is de shit dat dankzij een groep misdadigers de naam van het land voor altijd besmeurd zal blijven met de ramp met de MH17. Het land heeft er een beroerde reputatie door gekregen, en met de beelden die ik soms in 'de' media voorbij zie komen is het ook niet best gesteld: Oekraïne komt in beeld als een post-apocalyptisch landschap met gekkies, je zou er niet je ergste vijand naar toe willen sturen.

Klopt: in het uiterste oosten mag je als toerist niet komen en in het uiterste zuiden rond Crimea is ook verboden gebied. Gelukkig is Oekraïne groot en heb je alleen al met Kiev en Lviv met een week te weinig tijd. Lviv begint gevaarlijk toeristisch te worden de laatste keer dat we er waren, maar het kan nét: het is een warme, studentikoze stad – de 3.0 versie van steden als Leuven, Brugge en Dordrecht. Zalig bier, chocola, kersenwijn, slenterstraatjes. En Kiev is overweldigend en heeft de ideale mix van het oude Oosten met het nieuwe Westen.

Ik geloof er heilig in dat – als dit allemaal voorbij is – dat Oekraïne een land is dat nog voor veel verrassingen gaat zorgen. De nieuwe generatie staat te trappelen om zich aan de rest van de wereld te laten zien, zich aan te sluiten bij Europa en zich te moderniseren. Hopelijk niet te veel moderniseren, want de charme van het land blijft het Oostblok-gevoel. Tuurlijk, niet iedereen in het land is even aardig tegen je, maar ook dat bleek de laatste keer dat Nicole en ik er waren ook al een heel stuk te zijn verbeterd sinds de keer daarvoor dat wij er waren.

Geef Oekraïne een kans. Als Corona voorbij is, geef het land een kans! <3

No Comments

Post a Comment