Performance Bar / ik mis Roodkapje / MAMA / vespers

Performance Bar / ik mis Roodkapje / MAMA / vespers

De afgelopen twee jaar heb ik een kunstvorm ontdekt waar ik nog altijd aan moet wennen maar die nog altijd interessant blijft: live performances. Abstracte kunst, vaak ter plekke gemaakt, en niet zelden erg raar. Maar het fascineert me wel altijd.

De Peformance Bar in Rotterdam was daarom voor mij welkom. Het schijnt dat Roodkapje weer terugkomt, maar nadat hun vestiging aan de Teilingerstraat was weggevallen was het voor mij even zoeken naar een plek waar ik leuke nieuwe mensen kon ontmoeten, misschien wat muziek kon luisteren maar wel een normaal gesprek kon voeren – dat was voor mij heel erg Roodkapje. De term ‘performance art’ leerde ik daar kennen.

En toen kwam de Performance Bar naast Worm te zitten, volgens mij bijna een jaar geleden. Je betaalt een kleine entree en gaat dan naar binnen, waar de bar om de zoveel tijd wordt omgetoverd tot performance ruimte. Voor mij niet een plek om in mijn eentje naartoe te gaan omdat ik me dan behoorlijk verlaten kan voelen, maar in goed gezelschap is het een lekkere plek waar altijd wat nieuws gebeurt en je voor onverwachte verrassingen komt te staan.

Vanuit de teams van de Performance Bar en Roodkapje werd het feest Winterwolven georganiseerd eind november, in de Arminiuskerk bij het Museumpark. Zelden zoveel goede energie gekregen van iets dat niet met film te maken had. Installaties en performances te zien door de hele kerk heen, met leuke mensen en een goeie sfeer. Rare dingen gehoord en gezien, maar ik heb mezelf aangeleerd me eraan over te geven en te accepteren dat je niet alles hoeft te snappen om het boeiend te vinden. Iets wat ik trouwens niet kan bij de films van David Lynch, maar dat terzijde.

Met Nicole sta ik zondagavond voor de deur van de Laurenskerk in – voor alle duidelijkheid – Rotterdam. Ik heb haar weten over te halen om mee te gaan naar ‘Retreat, Reflect, Repeat’, een alternatieve Vesperdienst georganiseerd door showroom MAMA. Van Facebook geplukt: ‘Van 19.00 -21.00 uur creëren kunstenaar Sabina Ahn en organist Hayo
Boerema met geprojecteerde visuals en zacht galmende orgelmuziek een ontsnapping aan de drukke stad’, op dit linkje! een uitleg op hun eigen pagina.

Ik zit me de hele week al honderduit de verheugen op de avond. Nogmaals: ik hou van dit soort onbekendere iniatieven en draag MAMA een warm hart toe. Ook omdat het in een van de mooiste plekken van Rotterdam plaatsvindt en ik het idee van een alternatieve kerkdienst interessant vind. Maar Nicole en ik zijn allebei niet enthousiast, en ik baal.

Het begint interessant, met een vrijwel lege, donkere kerk waar alleen wat stoelen staan en kaarsen die zijn neergezet op de grond. We krijgen een audiotour, met een koptelefoon, met een stem die ons leidt langs een paar nissen in de kerk waaronder een boekenkast met zoveel boeken dat ik hebberig word. Daarna: zitten, luisteren naar het orgel en kijken naar de visuals die erop worden geprojecteerd. Nicole en ik hopen allebei nog dat het meer is dan alleen de visuals met de orgelmuziek – er lijkt een opbouw in de muziek te zitten die leidt naar een hoogtepunt – maar we komen erachter dat dit waarschijnlijk zo blijft en er verder niets gebeurt. We zijn allebei moe, vallen af en toe in slaap (ik betrap mezelf soms op flitsdromen, en volgens Nicole zijn we niet de enige die zitten te slapen) en besluiten om kwart voor acht weg te gaan.

Waar blijven de kunstenaars die een alternatieve kerkdienst weten te creëren? Rust en reflectie in een andere vorm dan die van het religieuze. Wie helpt me mee om dit te doen?

Als blijkt dat er nog meer gebeurde tijdens de avond – in elk geval na ons moment van weggaan –  en ik daarmee geen recht van spreken heb: deze blogpost (of in elk geval het gedeelte over ‘Retreat, Reflect, Repeat’) zal verwijderd worden.

Hier nog een leuke site over Vesper-vieringen: http://www.nsgvbreda.nl/vesperdiensten-nieuw-perspectief-voor-een-oud-gebed/

Oorspronkelijk gepubliceerd op 13 maart 2017.

No Comments

Post a Comment