Naakt poseren (kan ik iedereen aanraden)!

Ik heb vanavond bloot voor een groep tekenaars gestaan, en het was een van de bizarste, wonderlijkste en vooral tofste dingen die ik ooit gedaan heb.

Een tijd geleden las ik op een van de socials dat Parade-vriendin A .naakt had geposeerd bij een Drink & Draw sessie in kunstatelier / exporuimte Roodkapje in Rotterdam, een plek waar ik  regelmatig kom. Ik ken A. een klein beetje en ik weet dat ze het leven iets minder zwaar opvat dan ik dat doe, maar toch vond ik het knap, jezelf letterlijk blootgeven voor onbekenden. Het bleef in mijn hoofd spoken: waarom zou ik dat niet kunnen?

Performance

Geïnspireerd door een aantal kunstenaars die ik ken én door optredens die ik heb gezien in The Performance Bar speelde ik al een tijdje met de gedachte om een performance te doen, maar mijn metaforisch denken is daar te slecht voor, letterlijke teksten schrijven zoals deze gaat me wat makkelijker af. Ik mail A.: kan je me in contact brengen met de persoon die dit regelt?

Ik wil ook naakt poseren. Dit wordt mijn performance.

Lang verhaal kort: A. brengt me in contact met Arielle die de boel organiseert, en eerst zou ik pas 2 september gaan maar dat ging niet door dus of ik 16 juli wilde, wat op dat moment over iets van twee weken was. Oke, slik, shit, prima & kom maar door! Alle onzekerheden die ik heb loslaten en gáan. Het is een gedachten-experiment waar ik het met een paar mensen over heb: alle tekenaars zijn waarschijnlijk totaal niet bezig met hoe ik eruit zie, maar meer met dingen als: ‘oh mijn god hoe ga ik dit binnen die tijd tekenen?’ en ‘uuuuh hoe moet die schaduw’ en ‘shit mijn potlood breekt af’. Dat ik in Adams-kostuum sta is niet relevant.

Voor het echie

Ik mail wat heen en weer met Arielle: haar mails zijn ontzettend vrolijk en benadrukken dat alles erop is gericht om mij me zo relaxt mogelijk te laten voelen. Als ik van huis weg ga ben ik zenuwachtig, maar weet ook: er kan niets fout gaan. Vliegen vind ik enger.

Een half uurtje voor aanvang kom ik aan. In de exporuimte zijn een aantal stoelen in een cirkel opgesteld en ik weet: zometeen sta ik daar bloot en die mensen gaan mij bloot zien. Het uitkleden (in mijn eigen kleedkamer) doe ik in etappes: eerst mijn t-shirt aan, kort daarna de korte broek waar ik verder niks onder heb, om dan Iets voor achten voor het echie poedelnaakt tussen een twintigtal onbekenden te gaan staan.

‘I should warn you ma’am: this is not a pretty sight’

Wat ik verwachtte en hoopte, gebeurt: het is even de shock van het staan zonder kleren, daarna maak ik me alleen nog maar druk om de onnatuurlijke houdingen en hoe-hou-ik-dit-vol? De eerste sessie bestaat uit een vijftal korte poses van twee minuten, daarna nog eentje van vijf minuten. Ik ben blij met Arielle, die me prima suggesties geeft voor houdingen en ook elke keer meldt hoe lang de kunstenaars en ik nog hebben. Zeker de eerste houdingen voelen onnatuurlijk – armen alle kanten op – maar nu gelden andere wetten. Ik ben toch al naakt dus ik moet er het beste van maken.

De eerste sessie eindigt, en de drank voor mij is gratis dus ik bestel bij barman Koos – die ik van de Parade ken – een witte wijn, blijf dat de rest van de avond doen bij elke pauze. Geen bier want dat werkt op mijn blaas: witte wijn haalt net even het scherpe randje er vanaf. Zodra Arielle zegt dat het einde sessie is schiet ik direct in mijn t-shirt en korte broek. Later hou ik zelfs nog zedig mijn handdoek voor als ze me uitleg geeft voor de volgende pose, maar zodra ik poseer is het vol op het orgel en weinig schaamte.

My Blueberry Nights

Bij de tweede sessie staat op mijn suggestie de soundtrack van My Blueberry Nights aan, via Spotify. Ik focus me op de volgorde van de muziek (die anders is dan op de cd). Ik focus me op de lichten op de achtergrond die van kleur veranderen. En ik probeer niet naar gezichten van tekenaars te kijken maar naar punten op de muur of op het plafond. De tweede sessie – drie keer 10 minuten – zijn mega-relaxt. Ik krijg nog lachend op mijn kop van een van de tekenaars als ik mijn hand verschuif maar geen flauw idee meer hoe ik ‘m had liggen. Note to self: dáár letten ze dus op, en niet op mijn zelf ingestelde ongemakkelijkheden.

Jeuk, neiging tot niezen of geeuwen: ik kan het allemaal loslaten. De tinnitus in mijn rechteroor houdt zich heerlijk afzijdig, en ik kom enorm dicht in de buurt van mediteren (iets wat me vier jaar geleden in een stilteklooster in Thailand dus niet lukte). Af en toe ben ik bang voor kramp in mijn kuit, en als ik tien minuten lang mijn linkerbeen in halve kleermakerszit onder me moet houden is dat echt pijnlijk, maar met 10 minuten is het net vol te houden.

Zakelijk

Ik hou af en toe nog steeds mijn buik in, mijn romp blijf ik een verschrikking vinden en tijdens mijn laatste pose (liggend, in het midden, op twee kussens, 20 minuten) hou ik mijn hand voor de plekken die ik niet mooi vind, maar toch: op het moment van poseren kan ik het bijna zakelijk bekijken. De muziek, de geluiden van het tekenen en af en toe een grapje: ik voel me ontspannen. Ja ik ben bloot, nee ik heb geen perfect lichaam maar dat is nu niet relevant. Poseren, en het liefst zonder te bewegen.

Het is een geweldige manier van jezelf kwetsbaar opstellen, je lichaam ter beschikking stellen van de kunst en alles zoveel mogelijk loslaten wat er om je heen gebeurt. Met of zonder kleren: ik wil dit heel graag nog een keer doen. De tekeningen hoef ik niet te zien  daar is mijn onzekerheid te sterk voor  – maar het naakt poseren zelf: briljant. Wat een verademing.

No Comments

Post a Comment