Liefdesbrief aan espresso-apparaat

Lief espresso-apparaat,

 

Mag ik je vanaf nu CoolBlue noemen? Die naam rolt makkelijker over mijn lippen én daar kom je ook vandaan.

Oh wacht, maar je kleur is zwart dus dan is het logischer om je CoolZwart te noemen. Lieve CoolZwart dus.

 

De herinnering is nog scherp: ik was bij CoolBlue en vroeg of het handiger was een bonen-apparaat te nemen of koffiecups.

Nog voordat ik die vraag kon afmaken zei de CoolBlue-medewerker: ‘BONEN!’ En toverde hij je snel te voorschijn.

 

Ik zie je als de stille kracht in mijn huis. Alles gaat wel een keer kapot of overal gebeurt wel een keer iets stoms, maar jij bent er nog gewoon. Toegegeven, je bent er niet vanaf het begin bij maar toch. Je staat daar lekker in de hoek van de keuken, zicht op alles. Misschien kan je ook nog een deel meekrijgen van wat er in de huiskamer gebeurt, dat kan ik een beetje moeilijk inschatten. Maar ondanks dat ik je nog steeds niet heb schoongemaakt – en nooit zin heb om je water bij te vullen – doe je het nog gewoon prima en lever je me elke dag weer prima koffie, behalve toen ik bonen had van de Xenos had die waren echt vies.

 

Ik beloof je – echt, ik neem het me al een hele tijd voor – dat ik binnenkort een appje stuur naar CoolBlue met de vraag hoe ik je schoon kan maken. Want ligt het nou aan mij of wordt de koffie die jij elke keer zo dapper afgeef toch steeds bitterder?

 

Op het toppen van je kunnen met die koffiebonen uit Lviv, je deed het wat minder met die van Xenos maar hey, ik neem je echt niks kwalijk.

Lieve CoolZwart, ik hoop dat je nog lang bij me blijft!

 

(naar eerste deel van schrijfopdracht ‘Liefdesbrief aan een apparaat’ uit de cursus ‘Trial and Error’ van Lianne Collignon)

No Comments

Post a Comment