Leesverplichtingen & Ik wil klassieke boeken lezen en vind dat heel stom/leuk

Leesverplichtingen & Ik wil klassieke boeken lezen en vind dat heel stom/leuk

Ik heb iets raars met lezen. Het is m’n grootste hobby zolang als ik me kan herinneren, maar tegelijk is het een vorm van moeten. Ik moet van mezelf klassiekers lezen, ik daag mezelf uit om moeilijkere boeken uit te krijgen, maar zodra ik aan het ene boek begonnen ben wil ik eigenlijk direct al dat ik het uit heb zodat ik door kan naar de volgende.

Een tijdje terug had ik weer een paar boeken bij de Leeszaal gehaald. Ik vertelde het tegen Nicole. “Heb je leuke boeken gehaald, of zijn het weer boeken uit verplichting?” Ik geef haar een blik en ze weet meteen dat het dat laatste is: een van de boeken die ik had meegenomen was ‘Faust en andere verhalen’ van de Rus Ivan Toergenjev. (ik ken geen zwaardere boeken dan die van de Russen maar vaak zijn ze het wel waard, hoewel ik ‘Misdaad en Straf’ van Dostojevski een straf vond om te lezen, vergeef me de woordgrap).

Nicole zei ook dat ik liever een moeilijk boek lang doorlees, zelfs als het te veel van het goede is. Waarom ik dan geen ontspannen boek neem, geen idee. Wat het is: vaak zijn moeilijkere boeken het uiteindelijk wel waard, zie bijvoorbeeld Oorlog & Vrede en al helemaal Anna Karenina, die stil aan toch een van mijn favoriete boeken aller tijden is geworden hoewel ik er de vinger niet op kan leggen. En stiekem zie ik het feit dat ik die boeken heb gelezen ook als een kleine prestatie, een soort houvast als er verder in m’n leventje weinig spectaculairs gebeurt.

Nu ben ik nog steeds dat Poolse boek aan het lezen, ‘De Pop’, een boek van 990 pagina’s waar ik na een paar maanden nog steeds ergens pas rond pagina 200 ben: als ik ‘m in dit tempo door blijf lezen zal ik er – net zoals bij eerder genoemde Russische pillen – zo’n acht maanden over doen. Ook weer zo strontvervelend dubbel: nu ik twee weken elke dag op en neer trein naar Amsterdam daag ik mezelf uit om zoveel mogelijk te lezen in korte tijd, maar zo’n vuistdik ding kan me niet lang genoeg duren.

Vorige week de Nederlandse vertaling van ‘Norwegian Wood’ van Murakami gelezen, een boek dat ook als een moetje begon omdat ik letterlijk al tien jaar op de plank had staan – geleend nog wel, ik schaam me verder niet. Aanvankelijk kon ik me niet voorstellen dat het wat voor mij was en had ik geen idee waar de hype vandaan kwam, na een goede 40 pagina’s was ik verkocht en heb het alsnog binnen twee treinritten uit weten te lezen.

Klassiekers die nu nog op de lijst staan om gelezen te worden: ‘Sense and Sensibility’ van Jane Austen (niet echt heel veel zin in), ‘Tess of d’Urbervilles’ van Thomas Hardy (ook niet heel veel zin in maar érg goede reputatie + tv-bewerking door favoriete schrijver David Nicholls), ‘Catch-22’ van Joseph Keller (geen idee meer wat mijn reden was om dit te willen lezen maar het zal vast een goede zijn geweest), en ‘Gone With the Wind’ van Margaret Mitchell: een prachtige uitgave vorig jaar voor mijn verjaardag gekregen en ben écht heel benieuwd naar dit boek maar om geen goede reden weggelegd.

En met een beetje geluk mag ik voor mijn aankomende verjaardag weer losgaan in de Donner. Er is nog zó veel!

 

No Comments

Post a Comment