Interviews over verwondering: Pauline Buffing

Interviews over verwondering: Pauline Buffing

Met momenteel 810 Facebook-vrienden ken ik ontzettend veel leuke mensen, maar ik merkte dat ik soms belachelijk weinig van ze weet. Ik besloot er een paar te interviewen. Dit is de eerste. Een interview met Pauline Buffing over verwondering. 

Van kinds af aan ben ik bezig geweest met wat de dromen en gedachten zijn van andere mensen. Daar verwonder ik me over: wat zijn mensen hun drijfveren, waar komen hun motivaties en hun passies vandaan?

Slavernijverleden

Ik luister wel eens naar een podcast waar je zo’n ‘inside’ kan hebben in mensen hun leven. Het heet ‘This American Life’ en het is elke keer een raamvertelling over verschillende onderwerpen. Ik hoorde net een aflevering die ging over een zwarte vrouw in Amerika, die als kind naar het wassenbeeldenmuseum geweest was met een tentoonstelling over het slavernijverleden. Als kind van rijke ouders vond ik het bijzonder om te horen van hoe zij op jonge leeftijd geconfronteerd werd met de geschiedenis van haar voorouders en wat voor indruk dat op haar maakte.

Het andere onderwerp was een oude man die vertelde hoe hij als 19-jarige de explosie van de atoombom zag: men wilde onderzoeken hoe jonge mannen daar op reageerden. Hij was een van de laatste mensen die live zo’n explosie meemaakte. De man dacht toen dat het gewoon een cool verhaal om later meisjes mee te versieren. Hij eindigde zijn verhaal met te vertellen hoe bizar het was dat er nu gedreigd wordt met een atoomoorlog terwijl zich nog zo goed kan herinneren wat het gruwelijke effect van zo’n atoom-explosie is.

Vanuit je eigen perspectief

Daarom vind ik die podcast ook zo boeiend: je leert over onderwerpen die vroeger aan de orde waren en die nog steeds actueel zijn, hoewel misschien op een andere manier – zoals bijvoorbeeld Noord-Korea en een thema als racisme. Heel veel dingen benader je natuurlijk vanuit je eigen perspectief, totdat je een inzicht krijgt over een perspectief van iemand anders. Dat vind ik waardevol.

Kinderen zijn veel meer open-minded, of in ieder geval nog veel meer onbevangen. Waarom heb je die open geest niet als volwassene? Dat vind ik fascinerend: waarom laten we dat op een gegeven moment los, maar waarom zou dat anders zijn als volwassene, waarom kunnen we daar niet wat van vasthouden?

Dagdromen

Ik kon me als kind heel erg frustreren over het feit dat je maar één soort leven kon leiden, nu nog steeds trouwens. Ik hield heel erg van dagdromen, en ik wilde heel erg graag ook een ander soort leven leiden dat anders was dan die van mezelf, omdat die ander misschien succesvoller of mooier lijkt. Als je een verhaal hoort van of over iemand anders dan krijg je – net als met reizen – zoveel meer inzichten, andere perspectieven op het leven. En ik denk dat dat belangrijk is. Zeker in deze tijd waar informatie zo makkelijk te verkrijgen is, en het tegelijk heel makkelijk is om in je eigen bubbel te leven.

Ik merk dat ik nu wel echt volwassen begin te worden. Wat wel balen is, maar het is een beetje een ‘trade-off’: je wordt zelfverzekerder van jezelf, en dat is noodzakelijk: je kan wel blijven zoeken naar je plek in de wereld, maar op een gegeven moment moet je ergens voor gaan. Niet bang zijn, bepaalde vragen durven te stellen.

Soms vraag ik dingen als ‘waarom denk jij op deze manier?’ Dat is best wel direct, maar ik hou niet zo heel erg van speculaties: iemands seksuele voorkeur of etnische achtergrond kunnen meespelen in iemands denkpatroon. Niet dat ik mensen daar op beoordeel – integendeel – maar het is wel deel van hun verhaal. En ik ben daar in geïnteresseerd.

Ik heb hiervoor politicologie gedaan in Leiden. Ik ben dat gaan studeren omdat ik wilde begrijpen waarom er oorlogen werden gevoerd. Dat snap ik nu, maar ik ben het er niet mee eens. En dus doe ik nu Bos- en Natuurbeheer, gespecialiseerd in beleid.

Natuurbescherming

Ik ben benieuwd naar hoe iets wat geen duidelijke stem heeft – de natuur – wordt beschermd in een wereld die best wel economisch gericht is. Wat zijn de trade-offs, hoe kijken mensen naar natuur en waarom nemen mensen bepaalde beslissingen? Dat is de fascinatie, en die fascinatie kan ik nog steeds heel erg in mijn studie kwijt: ook bij natuurbeheer probeer je je nog steeds heel erg in te leven in de motivatie van mensen. Moeilijk, maar razend interessant.

Vanuit mijn passie voor neushoorns ga ik me voor mijn Master Thesis bezighouden met het legalisatiedebat over de hoorn van de neushoorn. Die kan ‘geoogst worden’ op een manier waarbij de neushoorn niet doodgaat. Er is heel veel vraag naar in China, en er worden illegaal heel veel neushoorns worden voor gedood in een land als Zuid-Afrika. Er is een steeds grotere groep mensen die zegt: ‘We moeten het gaan legaliseren, want daarmee hebben we een legale tegenhanger’, – een beetje zoals het legaliseren van drugs. Ze zeggen dat ze het geld dan kunnen investeren in natuurbeschermingsprojecten.’ Ik ben dan benieuwd: gaan ze echt alleen voor het geld, of willen ze het écht investeren? Wat zit er precies achter?

De Parade

Een andere manier om je in iemand anders in te leven is theater. Theatermakers creëren een hele andere wereld. Theaterfestival De Parade is zo’n wereld op zichzelf, het is het dichtste bij wat ik zou kunnen komen van een rondreizend circus. Al zodra ik daar een keer als bezoeker kwam dacht ik al: ik vind dit zo gaaf, ik wil hier gaan werken. Dus dat ben ik ook gaan doen, afgelopen zomer voor de vijfde keer.

De Parade is een hele andere wereld dan de academische wereld die ik ken, die is vaak heel erg recht-toe-recht-aan. Op De Parade zijn ze veel meer met het creëren bezig, ze zijn ondernemend – ik bezit weinig van dat ondernemerschap, dus dat inspireert me. Collega’s op De Parade die dan uit hun comfortzone stappen met zo’n houding van ‘We gaan dit doen, we gaan gewoon een stuk maken’. Zo leuk!!

De Laatste Zweef

Ik vertelde net over die onbevangenheid als kind en die je misschien als volwassene mist. Er is een plek op De Parade waar iedereen weer even kind is en dat is De Zweefmolen, het kloppend hart van het festival. Vlinders in je buik en gewoon gaan. Het allerleukste is nog wel de laatste Zweef aan het einde van een dag of stad: je hebt 17 dagen achter de rug en je bent kapot, je hebt een kater en een jetlag, en dan met een adrenaline-rush die laatste Zweef ingaan, begeleid door een oud pornomuziekje en rookmachine. Dat blijft iets waar je naar streeft als medewerker.

Ik heb een keer gehoord dat als je naar jezelf in de spiegel kijkt, dat je dan altijd naar jezelf moet glimlachen zodat je zelfverzekerder aan de dag kan beginnen. Dat doe ik nu vaak, en het helpt: aan de ene kant voelt het idioot, maar aan de andere kant moet je ook gewoon lachen om jezelf. Misschien geforceerd ‘s ochtends vroeg, maar je kan in elk geval naar jezelf glimlachen. Het is een moment dat je jezelf in de ogen kan kijken.

No Comments

Post a Comment