Herinneringen maken: kladderen in ‘Ulysses’

Herinneringen maken: kladderen in ‘Ulysses’

In 2008 was ik met de Wereld Jongeren Dagen drie weken lang in Australië. Ik als atheïst naar een katholiek jongerenevenement – lang verhaal, niet helemaal goed uit te leggen. Ergens tegen het einde van die drie weken kregen we een prachtig uitgevoerde Bijbel mee, waar ik me heel dubbel bij voelde: ik kan het wel aannemen, maar voelt dat dan niet hypocriet? Ik ga er toch niets mee doen.
Ik liet toen een groot aantal mensen een persoonlijke boodschap ergens in de voorkant van die Bijbel zetten, onder het mom: ‘Ik ga de Bijbel zelf waarschijnlijk niet vaak lezen, maar met jullie persoonlijke boodschappen heb ik toch een reden om ‘m goed te bewaren’. Negen jaar later staat deze Bijbel op een toch nog steeds prominente plaats in mijn boekenkast. Niet dat ik ‘m vaak inkijk, maar toch… hij hoort er.
Binnenkort wil ik iets vergelijkbaars gaan doen met mijn exemplaar van ‘Ulysses’ van James Joyce. In april 2015 gekocht in het prachtige Chiang Mai in – of all places – Thailand. Huisgenoot P. háát het boek want onleesbaar, een goede kennis van me vond het prachtig. Thuis probeerde ik het boek te lezen en het was inderdaad onleesbaar. Maar om dat boek weg te doen… Nee.
Nu ligt ‘Ulysses’ ergens anoniem bij de overbodige boeken waar ik niks mee doe. Nog wel. Wat ik wil doen. Over een paar weken gaan Nicole en ik een paar dagen naar Dublin in Ierland, dé plek als het gaat om o.a. James Joyce. Als het qua bagage gaat – we kunnen niet superveel meenemen – wil ik het boek meenemen en daar aan maakt-mij-niet-uit-hoeveel Ieren vragen om er iets in te zetten. Iets over Ierland, iets over James Joyce, iets over het vieren van het leven: allemaal prachtig. Zolang het een persoonlijke boodschap is en het mijn exemplaar uniek(er) maakt.
Zodat het boek weer de plek krijgt die hij verdient: voor aan, prominent in mijn boekenkast.

No Comments

Post a Comment