Gesprekken met onbekenden: Warung Mini

Gesprekken met onbekenden: Warung Mini

Woensdag. Zeur-regen, piekeren, verkouden en gaar van na-lange-tijd-vroeg-op-moeten-staan voor een klusje in Amsterdam: m’n humeur is niet geweldig. Roti eten is in zulke gevallen altijd een goed plan. En ik ben toch in de Witte de Withstraat want die avond naar een filmvertoning in WORM.

Op culinair gebied zijn er in elk geval twee dingen waar je me wakker voor kan maken: roti en cola-whisky. Op dat tweede kom ik nog een keer terug, en wat betreft de roti: hoe heerlijk ik pizza, pasta en vooral Thaise curry ook vind, niets overtreft roti. Toen ik tien jaar geleden drie maanden in Suriname vertoefde at ik vijf dagen per week dat gerecht en vervelen gaat het nooit.

Roti dus, in een van mijn vaste stekjes van Rotterdam: Warung Mini in de Witte de Withstraat. Een winkel als een pijpenla waar het zelf op rustige dagen nog druk is, met wat stug maar accuraat personeel en waar mijn vertrouwen in de multiculturele samenleving weer hersteld wordt omdat mensen van allerlei rangen en standen samen eten (ik geloof niet in onderscheid maken in mensen maar je snapt me).

Ik bestel een vegetarische roti, en ga zitten wachten op de bank links tegen de muur aan. Het is leuk mensen kijken vanaf die plek, met uitzicht op de rij voor de kassa en de rest van de winkel. Een Aziatische vrouw vraagt of ik wegga, als ze ziet dat de tafel waar ik zit wordt afgeruimd en schoongemaakt van de jongen die hier voor me zat. Ik zeg dat mijn eten er nog aan moet komen, ‘maar ga gerust zitten’. Plek zat & hoe meer zielen hoe meer vreugd.

De vrouw gaat zitten met een iets oudere Surinaamse man, nog steeds geen idee wat hun relatie is. Mijn chagrijn is aan het zakken, en zodra ik hoor dat hun gesprek gaat over heet eten moet ik toegeven dat ik best zin heb in een gesprek met onbekenden, maar ik probeer me er niet mee te bemoeien want-niet-mengen-in-andermans-gesprek.

Uiteindelijk word ik toch door de vrouw aangesproken, en heb een gezellig gesprek met de vrouw en de man over onderwerpen als pittig eten, wat te doen bij te pittig eten, muggen, en gelukkig ook Suriname – een van mijn favoriete gespreksonderwerpen. Ik vind het prettig aan de man te laten merken dat ik nog steeds wel enige kennis van het land paraat heb ook al ben ik blank, redelijk kan meepraten. Ook mijn ervaringen met een Surinaamse regisseur, P de la P, komen aan bod: respect voor wat hij bereikt heeft, maar vervelende narcist, zo vindt ook de man.

Ik neem een kwartiertje later afscheid van ze zonder contactgegevens uit te wisselen of wat dan ook, het is goed zo. Onverwachte gesprekken met onbekenden, kom maar, ik wil dit vaker doen.

 

No Comments

Post a Comment