De aarde is plat

Mijn lidmaatschap van de Partij voor de Dieren heb ik opgezegd, volgens een brief die ik een paar dagen geleden naar het partijbureau heb gestuurd. Ik heb verschillende redenen in die brief genoemd die ik niet relevant genoeg vind om hier te noemen, ook omdat ik nu bedenk wat de échte reden is: ik heb geen zin meer om mijn identiteit te laten vormen door een groep.

Op dit moment ben ik vol van de documentaire ‘Behind the Curve’, een documentaire op Netflix over de fascinerende groep mensen – een groep die trouwens steeds groter wordt – over mensen die geloven dat de aarde plat is. Het zijn gekkies en in de documentaire wordt er verder weinig gedaan om dat te ontkennen, maar ik vind het bijzonder dat je stáát voor iets, ook al kost het bijvoorbeeld een liefdesrelatie. Je staat ergens voor.

Er zit een psycholoog in de documentaire die uitlegt hoe de gedachten van – in dit geval – de mensen van Flat Earth werken. Je bent de underdog in je eigen Hollywood-film: wie zou zo’n rol niet willen hebben? Je ontleent je identiteit eraan – ‘ik kan mezelf definiëren door deze strijd’, het geeft je een krachtig gevoel (‘ooit zullen ze inzien dat ik gelijk heb gehad’), en je ‘kiest losstaande feiten tot je bewijs vindt voor je dogma’.

Ik heb dit bij de Partij voor de Dieren en het wereldje van de veganisten exact hetzelfde zien gebeuren, en net als bij Flat Earth zijn er machtsspelletjes en meerdere kampen. Ik noem nu de Partij voor de Dieren omdat dat het dichtst bij me staat, maar het kunnen net zo goed de anti-vaccers / pro-Pieten / anti-Pieten / GroenLinksers / protestanten / CDA’ers of wat dan ook zijn.

Mijn probleem is met de Partij voor de Dieren dat ik geen zin meer heb in die dogma’s, de stigma’s, ‘je bent voor of tegen ons’. Het is en blijft ‘mijn’ partij, ik zal niet weten op welke andere partij ik moet stemmen en de PvdD is nog altijd de enige partij die verder kijkt dan de vier jaar tot de volgende verkiezingen maar… Ik ben meer dan alleen een lid van de PvdD. Ik ben links, ik ben rechts, ik ben horrorliefhebber, ik ben Tolstoy-liefhebber, ik ben Rotterdammer. Het idee van een lidmaatschap van één enkele partij, het nut ontgaat me nu.

Na het kijken van de docu had ik even het gevoel iets Heel Erg Boeiends te hebben ontdekt, misschien zelfs waar ik mijn eigen identiteit aan ontleen door zo te denken. De soep is niet zo heet als ‘ie gegeten wordt, het is allemaal niet zo heel erg uniek. Maar ik ben in tijden niet zo vol geweest van een film als deze.

Behind the Curve

No Comments

Post a Comment