bh’s kopen met Nicole is best grappig

bh’s kopen met Nicole is best grappig

Op het moment van schrijven ben ik 1,3 jaar het vriendje van Nicole, nooit gedacht dat ze het zo lang met me zou volhouden. En nog steeds zijn er zaken waar ik aan moet wennen in een relatie (ze leest mee, en ze heeft volledig vetorecht over de rest van de tekst). Een van de bizarste dingen op dat gebied: het mee mogen gaan bij het kopen van bh’s.

Ik heb nu twee keer achter de rug: vandaag en een paar weken geleden, allebei bij de Hunkemöller in het Alexandrium in Rotterdam. Eigenlijk tot mijn eigen verbazing was ik er redelijk normaal onder – ik verdom het trouwens sowieso om de standaard vent te zijn die mokkend buiten de winkel gaat staan. Het was gewoon.. ja, leuk, niet echt ongemakkelijk. Meer het rare open deur idee dat je vriendin niet de enige is die een bh draagt maar dat er nog meer vrouwen zijn die dat doen, zoiets.

Ik loop achter haar aan, stelde af en toe wat voor – Nicole en ik hebben redelijk dezelfde kledingsmaak – en tot zover allemaal oké. Luchtige frisse winkel met veel energieke verkoopsters (ja Hunkemöller, steek die in jullie zak). Maar dan het passen. Ik loop dan wel mee richting pashokjes, maar blijf op een veilige afstand staan, semi-nonchalant, afwachtend. Niemand – bezoekers of personeel – besteedt aandacht aan me en laat me lekker met rust. Nicole komt half het pashokje uit: “Wat vind je?” en ik word het pashokje ingetrokken.

Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Mag dit zomaar, als man in een vrouwenwereld, gaan mensen niet denken dat we weet-ik-veel-wat aan het doen zijn? Ik stotter iets van “ja, leuk” (dat meen ik) en opgelaten ga ik weer de winkel in. Algehele hilariteit bij Nicole, die het nog steeds apart vindt dat IK degene ben die zich ongemakkelijk voelt. Volgens Nicole is het heel normaal dat mannen af en toe het pashokje in gaan om te zien of ook zij het leuk vinden (wij als man moeten er tenslotte naar kijken). Alles went, denk ik.

Nee dus.

Vandaag ook weer bh-koop-dag want veel bh’s voor weinig. Aanvankelijk heb ik er zin in, maar zodra we het Alexandrium inlopen vraag ik toch nog of ze niet eerst een rondje wil lopen zodat ik me geestelijk kan voorbereiden. Weer die winkel in, en ik heb geen idee waar ik mijn armen moet laten – ik kijk in elk geval uit dat ik mijn handen niet te lang in mijn broekzak laat zitten – of dat ik mijn mouwen moet oprollen of juist niet (Nicole leest dit en zegt dat ze de volgende keer de bh’s aan mij gaat geven om vast te houden).

Zo nonchalant mogelijk en met blik op oneindig blijf ik bij de pashokjes wachten. Om mezelf een houding te geven wil ik mijn telefoon pakken, maar met de kans op dat mensen denken dat ik een foto maak hou ik dat snel voor gezien.

Ik mag drie keer op audiëntie het pashokje in, stotter niet, de bh die ik stiekem het mooiste vond blijkt voor geen meter te zitten want stomme sluiting, maar wat er wel mee naar huis gaat is mooi. Ik grijns. Dit went uiteindelijk misschien toch wel.

Oorspronkelijk gepubliceerd op 1 april 2017.

No Comments

Post a Comment