24 city / rare avond / onuitgenodigd op een feestje

24 city / rare avond / onuitgenodigd op een feestje

Alsof we op een feestje zijn waarop we niet zijn uitgenodigd.

Maandagavond. Met Hens – vriendin van huisgenoot P – ben ik bij Stad in de Maak, een collectief gevestigd een paar straten achter Rotterdam Centraal. Een paar weken geleden had ik dit initiatief ontdekt toen ze Slaughterhouse-Five vertoonden, naar het boek van Kurt Vonnegut. Op hun site staat het duidelijker uitgelegd wat het is: ik begrijp dat het een stichting is die leegstand in de stad wil tegengaan, bijvoorbeeld door het vestigen van een bierbrouwerij. Elke maandag hebben ze een gratis filmvertoning – voor mij toch niet geheel onbelangrijk.

De vorige keer met Slaughterhouse Five liep het raar, raar gaat het nu weer. Hens woont een paar meter bij hun vandaan, en is aanvankelijk benieuwd of ze mensen kent die op de vertoning afkomen. Dat blijkt niet het geval, en hoewel de sfeer gezellig is, geeft niemand er ook echt blijk van ons te willen leren kennen. Een smal pand, met op het lage gedeelte een tafel met bier, wijn en vruchtensap, op het hoge gedeelte een scherm met een paar rijtjes bioscoopstoelen. De vorige keer stond er ook een gevaarlijke stapel bierfusten, die zijn nu weggehaald.

Op Facebook staat aangekondigd dat de film om 20.30u begint, maar twee weken geleden moesten ze op die tijd het scherm nog ophangen. Ik zeg al tegen Hens nergens meer op te hopen. En inderdaad zijn we nu pas om 21.10u aan de beurt, nadat er eerst een verjaardag is gevierd van god weet wie en we om die gelegenheid een stuk dadeltaart en een paar verse dadels krijgen aangeboden. Het is een bizarre tegenhanger tegenover het feit dat niemand de moeite neemt om met ons kennis te maken. Bier voor €1 trouwens.

Hoe ze er aan komen weet ik niet want er is geen intro, maar de film die nu vertoond wordt is minstens zo wonderlijk en bizar, en mooi. Het is 24 City, een documentaire van Jiang Zhang Ke over het afbreken van een grote fabriek, die door de Chinese overheid is opgezet en beheerd. Vijf generaties aan personeel wordt geïnterviewd, in wondermooie verstilde stijl. Later kom ik er achter dat een deel van de film bewust in scene is gezet, wat onder meer blijkt doordat Joan Chen (bekende Chinese actrice die ook in Amerikaanse films speelde) een vrouw speelt die vertelt dat mensen vonden dat ze op Joan Chen lijkt. Ik heb bijna geen Chinese film in mijn leven gezien – dit is misschien de 5e, als het al niet minder is – maar dit is volgens mij redelijk a-typisch.

Oh ja, en omdat de beamer naar beneden gericht staat is het nogal irritant als er iemand op de voorste rij zit met een tamelijk HOOG kapsel en niet de moeite neemt om naar beneden te doen, of uberhaupt stil te houden.

Rare avond gehad. Graag weer meer rare avonden, ik mis ze.

Oorspronkelijk gepubliceerd op 9 maart 2017

No Comments

Post a Comment