Waarom ik horror kijk (maar geen drugs doe)

Waarom ik horror kijk (maar geen drugs doe)

Een tijdje geleden een gesprek gehad met iemand. Een kennisje van me -laat ik haar S noemen – neemt af en toe een XTC-pil, slikt LSD. Ik kijk – zoveel is bekend – graag naar horrorfilms en wil niets met drugs te maken hebben. S neemt af en toe een pil maar kijkt geen horror. De reden waarom S geen horror wil kijken en ik ook maar niet in de buurt kom van drugs bleek hetzelfde: allebei zijn we bang ‘erin te blijven’.

Misschien dat ik er meer van maak dan het is, er te veel betekenis aan geef, maar ik vond het interessant. Kan het kijken naar horror je zó sterk beschadigen dat je er een blijvend geestelijk letsel aan ondervindt? Ik vind het zo moeilijk voor te stellen. Hoe ik het voor me zie: horror kan iets in je losmaken, misschien zelfs wel een lichamelijke reactie veroorzaken – kippenvel, hartkloppingen, in zeer uitzonderlijke gevallen braakneigingen (bij mij twee keer gebeurd: toen ik 12 was bij The Sixth Sense en een paar jaar later nog bij een rare Japanse film) maar het blijft altijd extern. Een drug is iets wat je in je lichaam opneemt en waarvan er kans is dat het in je lichaam blijft hangen. Ik weet hier te weinig van af helaas, maar ik wilde het me graag typend afvragen.

Tegelijk vandaag dit artikel zien staan vandaag op het AD.nl, over een filosoof die promoveert op het genre. Over één ding wat hij zegt ben ik het niet eens: horror zou je alleen moeten kijken omdat er te veel sociale druk is en je als ‘loser’ zou worden afgeschilderd als je de film niet aan kan. Dat is niet mijn ervaring, integendeel: gezamenlijk horror kijken kan – net als het kijken naar komedie – juist zorgen voor een versterkte ervaring. Je deelt iets met elkaar, lacht uit herkenning als je je gezamenlijk rot schrikt – een persvoorstelling van [REC] bij het IFFR, Nicole en ik bij The Conjuring 2 – of je creëert een wij-gevoel tijdens evenementen als de (helaas niet meer bestaande) Night of Terror.

En horror kan er ook keihard inhakken zonder dat er veel bloed vloeit: van Funny Games heb ik nog dagen last gehad (nee, geen blijvend letsel) of een Let the Right One In die eerder griezelig herkenbaar is vanwege de realistische scenes waarin kinderen elkaar pesten. Ik zou zo graag willen dat horror van dat bloederige stigma afkomt.

No Comments

Post a Comment